آلبوم جدید احسان خواجه امیری "سلام آخر" رو احتمالآ دیگه همه شنیدند و از زیبایی‌های خاص آن بسی اجر و قربة الی الله مفیوض شده‌اند. غرض از مصاحبت این بود که یکی از آهنگ‌های ریتمیک و قابل توجه این آلبوم سراسر برکت آهنگ سرکاستی یا سرسی‌دی‌ای آن "خیال" که در هنگام خواندن شعر زیر باید به آن هم گوش فرا دهید. ترانه‌ی این اثر کار شاعر باذوق اهورا ایمان است که ترانه‌هایش اکثرآ جذاب و شنیدنی‌ست.
شاعر در این ترانه‌ می‌فرماید بذار خیال کنم در حالی‌که به معشوق چه که شاعر می‌خواهد خیال کند که فلان و بهمان! در هر صورت بعد از موفقیت شعر "نهان مکن" تصمیم گرفتم شعر زیر را نیز منتشر کنم و حالی مبسوط به شما بدهم، برداشت هرگونه مفهومی از شعر آزاد است:

اگه خیال کنم که تو، دار و ندارو می‌بری
به من نگاه نمی‌کنی، باهاش النگو می‌خری
اگه خیال کنم یه روز، که من پدال گازتم
اگه که ترمز نکنی، رقاص هر چی سازتم
اگه خیال کنم که تو، به فکر مردن منی
روزا منو تیغ می‌زنی، شبا ازم دل می‌کنی

اگه خیال کنم تو این زمونه، با دمپایی به جون من می‌افتی
می‌کشمت با ضربه‌ی سه‌پایه، گفتم بهت، نگی یه وقت نگفتی

اگه خیال کنم منم، اون که جرش می‌دی یواش
منم که وقتی می‌خوابم، می‌دزدی پول از تو جیباش
منم که وقتی بمیرم، کسی به دادم نرسه
اگه خیال کنم که تو، اسم حقیقیت اقدسه
دوباره فال قهوه و تو جغد توی قهوه‌می
اگه خیال کنم که تو، فقط شبیه آدمی

با توجه به اینکه پیر شریعت ما، حسین شریعتمداری که از روزنامه‌نگاران و مدیرمسئولان به حق است هر گونه توطئه و گزندی را افشاگری و خنثی می‌کند و نیز در روز مبارک خبرنگار که از رحمت‌های الهی است و بزرگداشتش در کشور ما همه‌روزه برگزار می‌شود شعر زیر را بر وزن یکی از غزل‌های به درد نخور حافظ سروده‌ام. شایان ذکر است که کمی هم به توقیف شرق و مصاحبه‌اش با ساقی قهرمان شاعر مربوط است.

پیر شریعت که خشتک ملت هوا کند
آیا بود که گوشه‌ی چشمی به ما کند
زین زندگی ملال و شعرهای گُم
باشد که حضرت میخ را رها کند
بر صفحه‌ی کیهان هر کس که آمد پدید
چون محو شود از روزگار شوری به‌پا کند
بفروش می‌شود شعر و کتاب او شدید
پس قول خویش به ناشر مدعی ادا کند
یا می‌رود در زمره‌ی قهرمان قصه‌ها
در بین توده‌ی مردم چو توپی صدا کند
ما با در و دیوار رازها داشته‌ایم یا حسین
کاش آن بزرگ ما را ز مردم عادی سوا کند
از رابطه میخ و چکش و قلم بنویس سردبیر
شاید خدا رحمتش بیش و کم به ما روا کند
گویند مصلحین سخن تو فتنه است پیر ما
اما به جان تو هنر این مملکت دعا کند
حرفم زیاده شد، گزند ز دولتت به دور باد
میخا، خبرنگار از وجود کیهان گلایه چرا کند

مادرشوهر و عروس!

--...عروس خانم!
راستشو بگو ببینم،
دیشب تو تنها بودی؟
به نظرم، سپیده دم، غژ غژ در شنیدم!

-- وا، وا!
خاک به سرم، چه حرفا!
یقین که باد وزیده،
به لای در خزیده.

-- پس با کی پچ پچت بود؟
پچ پچ و مچ مچت بود؟

-- آه، یقین که گربه‌ها بودن،
رو پشت بوم ولو بودن.

-- خوب زن ِ ورپریده،
این یکی رو کی دیده:
یه زن تو رختخواب باشه،
چهار تا پا داشته باشه؟

-- آه، شاید که نوشیده بودی
یکی رو دو تا دیده بودی!
وقتی که من می‌خوابم
کفشامو در میارم
پا رختخواب می‌ذارم.
شاید اونارو دیده بودی!

-- گواه من مهتابه،
خدا خودش گواهه:
رو نازبالش دو سر بود
دو تا ژولیده سر بود.

-- وجدان من که پاکه،
از این حرفا چه باکه؟
آخه شاید کلاه گیسم بود،
بالا سرم، پیشم بود.

--آخه، ای دروغگوی ابلیس!
کی دیده که کلاه‌گیس
یه ذرع سیبیل داشته باشه،
دو دسته بیل داشته باشه!

سپس همه با هم تکرار کردند:
--آخه، ای دروغگوی ابلیس!
کی دیده که کلاه‌گیس
یه ذرع سیبیل داشته باشه،
دو دسته بیل داشته باشه!

منقول از کتاب «گردنبندی برای سرمیناز من»، نوشته‌ی «احمد خان ابوبکر»، ترجمه‌ی «یوسف حمزه‌لو».

نوشیدنی چه می‌خوری؟ راست بگو، نهان مکن
ویسکی یا ودکا می‌خوری، چای نگو، چاخان مکن
دیشب تو را من دیده‌ام، دست به دست یار، مست
در کوچه پرسه می‌زدی، انگشت بر دهان مکن

دل‌دل نکن، عشقی بزن، نوش به نام لاف‌زن
آنچه تو با یار کرده‌ای، با دیگران همان مکن
کاری نکن که بعد از این خشم بر تو افکنم
لب نگشا به ناسزا، پستی ز خود عیان مکن

خشم کسی کند که او، کفر به دین ما کند
باده بزن، تو خویش را سخره‌ی این و آن مکن
لب بده بر لبان یار، تا کور شوند دیگران
عشق خودش بیان شود، تو به زبان بیان مکن

حالا که یاد گرفتی، چگونه عشق و حال کنی
از آن لبان سرخ‌گون، خنده‌ي خود نهان مکن
تو دختری یا که پسر، از هر نوع بنی‌بشر
شکوه مکن، اخم مکن، با میخ این‌چنان مکن

رفت یک شخصی که بتراشد سرش
در بر دلاک از خود خرترش

لنگ بر زیر زنخ انداختش
تیغ اندر سنگ رویین آختش

بر سرش پاشید آب از قمقمه
او نشسته همچو سلطان جمجمه

تیغ را مالید بر قیشی که بود
پیش تخمش در رکوع و در سجود

تیغ خود را کرد تیز آن دل دو نیم
گفت بسم الله الرحمن الرحیم

آن سر بی صاحب بدبخت را
یا سر چون سنگ خارا سخت را

کرد زیر دست و مالیدن گرفت
بعد از یک سو تراشیدن گرفت

اولین بارش چنان ضربی به سر
زد کز آن ضربت دلش را شد خبر

گفت آخ ای استاد ببریدی سرم
گفت: «راحت باش تا من سرورم

پنبه می چسبانمش تا خون ریش
از سر خونین نریزد روی ریش»

پنبه می چسباند یک لختی دگر
بر سر لختش زدی ضرب دگر

باز فریاد از دل پرخون کشید
تا بجنبد چندجا را هم برید

هی برید آن سر هی از جیب خویش
پنبه می چسباند بر آن زخم ریش

پوست از آن سر همه تاراج کرد
صفحه‌ی سر دکه‌ی حلاج کرد

تا رسید آنجا که سر تا سر سرش
قوزه زادی شد سر بار آورش

گفت: «سرّ این سر از بی صاحبی است
زان تو پنداری کدو یا طالبی است

تا تو دلاکی، یقین دان مرده شوی
جمله سرها را برد بی گفتگوی

تیغ دادن بر کف دلاک مست
به که افتد شاهی احمد را به دست

آن کند زخمی سر و این سر برد
سر ز سرداران یک کشور برد»

شاعر: عارف قزوینی
منقول از دردریات (اشعار فکاهی)

پرچم ایران که می باشد سه رنـگ

رنگ هایش را ز هم وا کرده اند

رنگ سرخش گشته وقف جبهه ها

رنگ سبزش شال ملا کرده اند

از سفیدش سـاختــنـد عــمامه ها

بر سر این باپــــــدرها کرده اند

چــوب خـشکش را بــــدون وازلیـن

در ته مستضـعفین جا کرده اند!!..

توضیح آنکه چوب خشک ویژه‌ای برای شاعر گمنام شعر فوق درنظر گرفته شده است؛ حال می خواهد مستضعف باشد و یا نه!

خواجه‌ی شیراز، حافظ شعری دارد با مطلع "دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند، پنهان خورید باده که تعزیر می‌کنند". البته علیرضا عصار هم با کمی تغییر اجراش کرده، چند وقت پیش مصرعی به ذهنم خورد با این مضمون "دانی کمیته‌ی امداد چه کار می‌کند" گوشه‌ای یادداشتش کردم. البته مصرع آخرش رو هم این‌گونه تصور می‌کردم "کاین گداخانه‌ای‌ست که تبلیغ می‌کند"، گذشت و سراغش نرفتم. چند روز پیش با دیدن این عکس که به لطف دوستان به زیارتش نائل شدیم یاد شعر خودم افتادم، سعی کردم تکمیلش کنم. با مشورتی که با جناب سردبیر یا همان طنزنویس نمودیم، تصمیم بر این شد که روی زابغر قرارش بدیم. البته گاهآ در وزن پرش‌های وجود دارد که آن‌را به ناشی‌گری بنده و نیز کمبود واژه و همچنین بزرگواری خود ببخشید.

دانــی کـمـــــیـتـه‌ی امــــــداد چــــه هــــا می‌کــــنــــد
پول‌های صندوق را در حساب بانکی خود رها می‌کند
گــویـنـد دفــع هــفـتاد بـــــلا می‌کـنــد این صــنـــدوق
مشـکل خـداست که بی‌هــنگـام وحی بــلا می‌کـنـــد
در مــــیــــــان راه، ســـــــردر هــــــــــــر عـــــــوارضـی
این گـــله‌ی آبی‌ســـت کــه از دور هــویدا می‌کـــنـــــد
جــز ضــرر هــیــچ نکــرد نــصیــب این بنــده‌ي حــقیــر
 گـــویی هـــرچه می‌خـــورد پــول، حــاشــا می‌کــنــد
رد می‌شــویم و روانه می‌کــنیم سـکه‌ای به حــلق او
ســحــرش چه آسـان جـیـب را پـــر ز هــوا می‌کــنـــد
گــرچــه هــیـــچ نمی‌تـــوان خــرید با خــرج ســکـه‌ای
گــویــنــد ســکه به ســکه ز غــوره حــلــوا می‌کــنـــد
سال‌هاست مـلتی چـشم دوخته‌اند به دفـع بـلای او
امــا نصــیـب مـلــت از کمک، جور و جــفــا می‌کــنـــد
فــی‌الجمله اعــتماد نکن بر حــدیــث این مــجســمـه
کـاین گـداخانه‌ای‌ست که تبلیغ در بوق و کرنا می‌کند
حـال کـن در ایــن دو روز کـــه غــصــه یعــنـی مـــرگ
واین مـیـخ دربـه‌در هـر خـبط و غـلطی رسوا می‌کند

ای بــه بــازوی تــوانــــا بــرده ای از دل قـــــــرار

وی که از گـــردن کنـــی غرق خجالت صد چنار

چیــــز تـو خـواهم که هـمـواره بود در چیـــز مـــن

«چیز» یعنی «دست» از آن رو گـــمان بد مدار!

در فراق ســـینه‌ی پــهن تو هر شب می شــــود

از دو چشم من روان، جانِ تو سیــــــل و آبشار

از بناگــــوش تو در رفته سبیــلی بس کلفـــــــت

من نـدانـم عـــقرب جــــراره بـــــاشد یا که مار

روز وصلت پیش من خوش تر بــــــود از «روژ لب»

شام هجرت بدتر است از سن و سال بیشمار!

اخم و تخمت تلخ‌تر از «دیدن موش» است و لیک

خنده هایـــت خوبتر از گـــــردش اندر لالــــه‌زار!

زار گــــــــردد کـــــار مـــن گر بشنوم از راه جـــــور

لحظه‌ای با دیگری گردیده‌ ای ســرگــرم کــــــار

حرفهایت خوشتر است از کُــرست و کیف و کلاه

بوسه هایت بهتر از انگور و سیب و پرتقــــــــال

هست در هر حلقه ای زآن زلف فِردارت اسیــــــر

قلب صدها دختر بیچــــــــاره و مسکــــین و زار

گر که می خواهی ترا از جان و دل خواهان شوم

ای به قربان هــــمـه جای تو، کیـفـــــت را بیار!

(شاعر: اسدالله شهریاری)