دسته اول: دسته اول همان سگ‌های خانگی‌ای هستند که چشم و چراغ اهل خانه هستند. اهالی منزل روزی صد بار قربان صدقه‌ این سگها می‌روند و لی‌لی به لالای‌شان می‌گذارند. این سگ‌ها اصولاً ابولمجمعی خانه هستند و اهل منزل همه چیز را جوری با هم ترکیب می‌کنند تا در حیث مجموع سگ در خانه احساس آرامش و راحتی کند.

در منزل یکی از اقوام مهمان بودیم و اتفاقاً سگ پشمالو و سفیدی هم داشتند. همینطور که نشسته بودیم و به گپ و گفت مشغول بودیم به یک بار سگ به کنار یکی از اهالی منزل که ظاهراً با او رابطه صمیمانه‌تری داشت می‌آید و حرکات و صداهایی از خودش در‌می‌آورد که یعنی پی‌پی دارد. او سگ را به دستشویی می‌برد و برمی‌گردد. بعد از چند دقیقه صدای واق واق سگ بلند شد و همان دوستی که سگ را همراهی کرده بود از سر جای‌اش بلند شد و به طرف دستشویی رفت. حس کنجکاوی‌ام برانگیخت از یکی از اهالی منزل سوال کردم: "فلانی کجا رفت؟" گفت: "رفت تِدی را بشورد!"

دسته دوم: سگ‌های ولگردی هستند که با دسته اول اصلاً قابل قیاس نیستند. این سگ‌ها هر روز خطرات بسیاری را از بیخ گوش می‌گذرانند و با مشقت و بدبختی و مصیبت صبح را به شب می‌رسانند. البته فکر نمی‌کنم وضعیت‌شان آن‌جوری باشد که صادق هدایت گفته است. این دسته از سگها به کرّار از طرف بچه‌های کوچه  باتیپا مثل توپ فوتبال به این طرف و آن طرف شوت می‌شوند. خوراکشان را هم از آشغالها و زباله‌های سرکوچه به هر سگ دوزدنی‌ست به دست می‌آورند.

در محله ما یکی از همین سگهای پیرزری و مردنی بود که از ضعیف‌ترین بچه‌های کوچه هم در امان نبود. یک بار نشده بود که در برابر این ظلمی که به او می‌شود، خودی نشان دهد، واق واقی کند و زهر چشمی بگیرد.  معذلک یک بار جلوی‌اش پخ کردم تا از ترسی که حیوان دچار می‌شود کمی لذت ببرم، ناگهان غرشی کرد که مو بر بدنم سیخ شد. گویی یک شیر درنده و گرسنه را سر به سر کرده باشم. خلاصه قیل و قالی راه انداخت که تمام همسایه‌ها بیرون ریختند و به من تشر می‌زدند که مردک از سن و سالت خجالت بکش. معلوم نیست با این حیوان چیکار کردی که اینطوری غضب برش داشته...

دسته سوم: سگ‌های نگهبان هستند. سگ‌هایی که معمولاً مسئولیت پاسداری و مراقبت از یک مکانی را به عهده دارند.

یکی از دوستان تعریف‌ می‌کرد در قطعه زمینی کلنگ ساخت یک کارخانه تولیدی را بر زمین زدیم. از همان روزهای اول ساخت، سگ نگهبانی خریدیم و آنجا گذاشتیم تا ماموریت نگهبانی از آنجا را بر عهده گیرد. خلاصه جناب سگ بعد از چند وقت طوری آزموده شده بود که هر کسی را که نمی‌شناخت احتمالش بود که دل و روده‌اش را از توی شكمش در بياورد اما یکهو این سگ حال و روزش عوض شد، دمق و بی‌حال و مریض شده بود... علت پریشان‌حالی جناب سگ را جویا شدیم. متوجه شدیم که در آن نزدیکی سگ ماده ولگردی است که گل و گوشش می‌جنبد و روزی چند مرتبه جلوی جناب سگ ناز و کرشمه می‌آید و جناب سگ را هوایی کرده است.

دسته چهارم: سگ‌هایی هستند که حتی صحبت ‌کردن در موردشان ممکن است برای نگارنده دردسر آفرین باشد. این سگ‌ها با کسی شوخی ندارند و مشام‌شان آنقدر تیز است که اگر پشت سرشان هم صحبت کنی، پاچه‌ات را می گیرند.

خلاصه اینکه ما تازه جان‌مان را از سر راه آوردیم و امتحانات‌مان هم نزدیک است. حالا ما یک شوخی کردیم، شما چرا آنقدر جدی شدید؟

دسته پنجم: سگ‌های هنرمند هستند که در مجموعه‌های بسیار تلویزیونی نقش‌های متفاوت و خوبی را ایفا کرده‌اند. از جمله این سگ‌های بسیار توانا و هنرمند می‌توان به "سگ آقای پتیول"، "زمبه"، "بوشوگ"، "سپاستین"(بل و سپاستین) و جو اشاره کرد. جو یکی از معروفترین سگهای هنرمندی است که ما او را با جملاتی چون بپر جو، بگیرش جو و اینها به یاد داریم. حرکات محیرالعقول جو و بازی حیرت انگیز و بی‌چون و چرای او در این سریال پلیسی ببیندگان تلویزیونی را به وجد می‌آورد. در این سریال جو  با استفاده از هوش و ذکاوت مثال زدنی‌اش و به کار بردن ترفندهایی که عقل جن هم به آن راه نمی‌داد تبهکاران و مفسدان را به دام می‌انداخت. آفرین جو!

خب این مطلب نتیجه‌گیری خاصی ندارد. فقط سعی کنیم با سگها مهربان باشیم و کلاً حیوانات را آنقدر اذیت نکنیم که به فکر انقراض و خلاص شدن از این زندگی سگی بی‌افتند. ضمن اینکه بستن نسبت‌های ناروا به سگها مثل "فلانی دارد مثل سگ دروغ می‌گوید" و اینها به دور از عدل و انصاف است و چندان خوشایند نیست چرا که سگ‌ها جزو درست‌ترین و راستگوترین موجودات هستند.